فایلهای زیبای فلش

 

دامنه کوه عرفات در زمان صدر اسلام کلاس صحرايی پيامبر اسلام‌^{صلی‌الله‌عليه‌وآله} بود و بنا به گفته‌ی مفسرين آخرين سوره‌ قرآن، سوره‌‌ مبارکه مائده، در صحرای عرفات بر پيغمبر‌^{صلوات‌الله‌عليه}‌ نازل شد^* و آن حضرت اين سوره را که از جامع‌ترين سوره‌های قرآن است و دارای ميثاق و پيمان‌های متعدد با ملل يهود، مسيحی و مسلمان و علمای آنان می‌باشد و قوانين و احکام کلی اسلام را در بردارد، به مسلمانان تعليم داد.

طبق مشهور ميان محدثان، پيامبر‌^{صلی‌الله‌عليه‌وآله} در روز عرفه‌ی حجة‌الوداع سخنان تاريخی خود را در اجتماع با شکوه حجاج بيان فرمود:

ای مردم! سخنان مرا بشنويد، شايد پس از اين شما را در اين نقطه ملاقات نکنم. ... شما به زودی به سوی خدا بازمی‌گرديد. در آن جهان به اعمال نيک و بد شما رسيدگی می‌شود. من به شما ابلاغ می‌کنم: هر کس امانتی نزد او باشد بايد آن را به صاحبش باز گرداند. ... هان ای مردم! در سخنان من دقت کنيد و بينديشيد. من در ميان شما دو چيز به يادگار می‌گذارم که اگر به آنها چنگ بزنيد گمراه نمی‌شويد. يکی کتاب خدا و ديگری سنت و گفتار من است.

سپس در حالی که با انگشت سبابه به آسمان اشاره می‌کرد، فرمود: «بارالها! پيامهای‌ تو را رساندم» و کلام خود را با سه بار گفتن «االهم اشهد» به پايان رسانيد.

 فَليُبَلِّغِ الحاضِرِ الغائِبَ وَالوالِدِ الوَلَدَ الی يومِ القِيامَة

فرازی از خطابه غديرپيامبر خدا (صلی الله عليه وآله)

برای مشاهده متن کامل خطبه غدير اينجا را کليک کنيد

قصيده واره غدير 

صداى كيست چنين دلپذير مى‏آيد؟

كدام چشمه به اين گرمسير مى‏آيد؟

صداى كيست كه اين گونه روشن و گيراست ؟

كه بود و كيست كه از اين مسير مى‏آيد؟

چه گفته است مگر جبرئيل با احمد؟

صداى كاتب و كلك دبير مى‏آيد

خبر، به روشنى روز در فضا پيچيد

خبر دهيد: كسى دستگير مى‏آيد!

كسى بزرگتر از آسمان و هر چه در اوست‏

به دستگيرى طفل صغير مى‏آيد

على به جاى محمد به انتخاب خدا

خبر دهيد: بشيرى نذير مى‏آيد!

كسى به سختى سوهان به سختى صخره

كسى به نرمى موج حرير مى‏آيد

كسى كه مثل كسى نيست، مثل او تنهاست

كسى شبيه خودش بى نظير مى‏آيد

خبر دهيد كه: دريا به چشمه خواهد ريخت‏

خبر دهيد به ياران: غدير مى‏آيد

به سالكان طريق شرافت و شمشير

خبر دهيد كه از راه، پير مى‏آيد

خبر دهيد به ياران: دوباره از بيشه

صداى روشن يك شرزه شير مى‏آيد

خم غدير به دوش از كرانه‏ها، مردى‏

به آبيارى خاك كوير مى‏آيد

كسى دوباره به پاى يتيم مى‏سوزد

كسى دوباره سراغ فقير مى‏آيد

كسى حماسه‏تر از اين حماسه‏هاى سبك‏

كسى كه مرگ به چشمش حقير مى‏آيد ...

با تقدیر وتشکر فراوان اززحمات دست اندرکاران مجموعه ی مهرواره ی سیمای انسان در قرآن

وآقای احمدقلیشلی مسئول بخش وبلاگ نویسی مهرواره

 

ولادت

چهارمین امام معصوم،حضرت علی بن الحسین علیه‌السلام، شخصیتی که جدّ بزرگوارش، حضرت علی بن ابیطالب علیه السلام، او را بهترین فرد روی زمین بعد از پدرش معرفی نموده‌ است، در مدینه منوره در سال 38 هجری چشم به دنیا گشودند.
مادر امام شهربانو، دختر یزدگرد سوم ـ آخرین پادشاه سلسله ساسانی ـ بوده است.

دوران زندگی

امام سجاد دارای القاب و کنیه‌ها ی متعددی است که در کتب روایی و تاریخی ذکر شده است. دوران کودکی امام، در زمان جدّ بزرگوارش، حضرت امیر المومنین، و عموی ارجمندش، امام حسن مجتبی، گذشت. دوره‌ی نوجوانی اش را تا شهادت پدر بزرگوارش، حضرت امام حسین، که حدود ده سال به طول انجامید در خدمت پدر گذراند. امام سجاد دارای چند همسر و فرزند بوده است.

بر اساس دلایل و برهان‌های روشن و قطعی، در امامت علی بن الحسین علیه‌السلام هیچ جای شکی باقی نیست.

مقاطع زندگی

زندگی پربرکت حضرت سجاد علیه‌السلام را پس از دوران کودکی و نوجوانی می‌توان به چند مقطع تقسیم کرد:

-- همراهی با امام حسین علیه‌السلام از مدینه به کربلا تا هنگام شهادت
-- پس از شهادت پدر تا ورود به مدینه (رهبری نهضت پس از پدر)
-- حضور در مدینه تا وفات

شهادت

امام پس از 35 سال مجاهده در میدان‌های مختلف که تجسم جهادی به مراتب سخت‌تر و جانکاه‌تر از جهاد رویاروی دشمن در میدان نبرد بود، با زمینه‌سازی فعالیت‌های گسترده فرزند و نوه معصوم خود، امام باقر و امام صادق علیهما السلام، و استقلال کامل مکتب حیاتبخش امامت که همان اسلام ناب بود، و انسجام بخشیدن به جامعه‌ی شیعی، به دست ولید بن عبدالملک مسموم شد و روح مطهرش به عالم قدس پر کشید. شهادت امام چهارم، مدینه و سایر جوامع اسلامی و عموم شیعیان را در غمی جانکاه فرو برد.

مدفن مقدس حضرت ، بقیع، در جوار عموی بزرگوارش، حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام، است. و کلام آخر زمزمه صلوات خاص آن امام است: " السلام علیه و یوم ولد و یوم استشهد و یوم یبعث حیا. "

اسرار حج در کلام امام سجاد عليه السلام

 

بعضى از روايات كه ناظرِ به اسرار حجّ است،(1) گرچه از حيث سند قابل تأمّل و دقت مى‌باشد و جاى تحقيق بيشترى دارد، ليكن متن آنها بسيار قوى است. كسانى كه احاديث را با متون آنها مى‌شناسند، اين گونه از احاديث را هم معتبر مى‌دانند.

على بن الحسين، امام سجاد سلام الله عليه بعد از سفر حجّ، شبلى را ديدند و فرمودند: چه مى‌كنى؟

عرض كرد: از حج برمى‌گردم.

امام سجّاد عليه السلام از زهرى پرسيد: به نظر تو جمعيت زائر امسال چقدر است؟ زهرى عرض كرد: چهارصد هزار يا پانصد هزار. حضرت با اشاره‌اى، گوشه‌هايى از ملكوت را بر وى روشن ساخت و او باطن بسيارى از افراد را ديد كه به صورت حيوان بودند. آنگاه فرمود: حج‌گزار كم است و سر و صدا و ناله زياد.

فرمـود: آيا به ميقـات رفتى و لبـاس دوختـه را از تـن درآوردى و لباس احـرام را در بر نمـودى و سپس غسـل احـرام را انجـام دادى؟

عرض كرد: آرى.

فرمود: اين كه لباس دوخته را از بَر گرفتى، آيا هنگام كندن لباس دوخته، قصد كردى كه از لباس معصيت بيرون بيايى؟

عرض كرد: نه.

فرمود: وقتى لباس احرام را در بر كردى در اين قصد بودى كه جامه طاعت در بر مى‌كنى؟

عرض كرد: نه.

فرمود: وقتى غسل احرام انجام دادى، آيا قصد كردى كه خود را از گناهان شستشو مى‌كنى؟

عرض كرد: نه، من فقط لباس مخيط و دوخته را بيرون آوردم و لباس احرام را در بَر كردم و وقوف نمودم. و نيت كردم همان چيزهايى را كه ديگران انجام مى‌دهند.

فرمود: پس تو احرام نبسته‌اى! احرام يك دستور ظاهرى دارد كه همه آن را انجام مى‌دهند و يك دستور باطنى و سرّى دارد كه تنها اهل سير و سلوك و كسانى كه به اسرار حجّ آگاهند، به آن توجه دارند.

گوشه‌هايى از اسرار و مسائل اخلاقى حج

عده‌اى از اصحاب و شاگردان ائمه ـ عليهم السلام ـ به كشف و شهود راه يافته‌اند و باطن كسانى را كه در سرزمين عرفات و غير عرفات به سر مى‌بردند، ديده‌اند. زائر بيت الله بايد با باطنى روشن اين سفر را طىّ كند وگرنه ممكن است خداى ناكرده باطن حيوانى داشته باشد و اهل باطن با چشم ملكوتى واقعيت آنها را ببينند.

امام صادق عليه السلام فرمود: «حاجى تا زمانى كه آلوده به گناه نشود، نور خدا در او هست و زايل نمى‌شود.»

امام سجّاد عليه السلام از زهرى پرسيد: به نظر تو جمعيت زائر امسال چقدر است؟ زهرى عرض كرد: چهارصد هزار يا پانصد هزار. حضرت با اشاره‌اى، گوشه‌هايى از ملكوت را بر وى روشن ساخت و او باطن بسيارى از افراد را ديد كه به صورت حيوان بودند. آنگاه فرمود: حج‌گزار كم است و سر و صدا و ناله زياد. اين سر و صداها، سر و صداى حاجيان راستين نيست. حاجيان راستين بسيار كم هستند كه آنان را به صورت انسان مى‌بينى كسانى هستند كه به قرآن و عترت و وحى و رسالت معتقدند و به تمام چيزهايى كه پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله درباره اصول و فروع دين، به خصوص امامت و ولايت آورده‌اند معتقدند و عمل مى‌كنند. باطن اين گروه همانند ظاهرشان، انسان است. و دين وجودشان را احاطه كرده است. اما كسانى كه بسيارى از مسائل را نپذيرفته‌اند و مى‌گويند رسول خدا صلي الله عليه و آله در تعيين رهبرى اجتهاد كرده و اين تعيين رهبرى به دستور خداوند متعال نبوده است! اينها قائل به جدايى قرآن و عترتند، در حالى كه قرآن و عترت يك نور و از هم جدايى ناپذيرند. اگر كسى به قرآن تمسك كند و عترت را نپذيرد در حقيقت قرآن منهاى قرآن را برگزيده است. نمى‌شود كه انسان، بخشى از حقيقت را بپذيرد و بخشى ديگر را رها سازد؛ «نؤمن ببعض و نكفر ببعض» نمى‌شود. كسانى كه «يريدون أن يتخذوا بين ذلك سبيلا»(2)؛ خواسته‌اند راه نزديك‌ترى انتخاب كنند، بيراهه رفته‌اند و در حقيقت باطن اينها، جحود و انكار حقّ است و جحود و انكار حقّ به صورت حيوانيت و درنده خويى ظهور مى‌كند.

اگر انسانى حيوان شود بد است وگرنه حيوانى كه انسان نبوده و خودش در حدّ حيات حيوانى خلق شده است، مذموم و معاقب نيست و او را به جهنّم نمى‌برند زيرا مكلّف نبوده است.

اينجا از خدا غيرِ خدا طلبيدن خطاست

وقتى امام سجاد سلام الله عليه به مكّه مشرف شد، به عرض ايشان رساندند: والى مدينه كه باغ شما را به ستم گرفت شكايت او را به عبدالملك خليفه وقت برسانيد، چون عبدالملك در اين سال به مكّه آمده است. حضرت فرمود: من در كنار كعبه، از صاحب اين خانه دنيا نمى‌خواهم چه رسد كه به غير خدا پناه ببرم و مسائل دنيا را در اين جا مطرح كنم! اين جا جاى نيايشى است كه انسان را با محبوب حقيقى آشنا كند. بدا به حال كسى كه در كنار كعبه، از صاحب كعبه غير از محبوب حقيقى را طلب كند!

امام سجاد عليه السلام در عرفات ديد سائلى به تكدّى پرداخته، گريه مى‌كند. حضرت فرمود:

اگر تمام دنيا دستِ اين مرد بود و از دست او گرفته مى شد، حق نداشت امروز در اين سرزمين براى آن اشك بريزد! اين جا از خدا غير خدا را طلبيدن، ضرر كردن است.

به تعبير استاد بزرگوار، حكيم متألّه، مرحوم الهى قمشه‌اى ـ قدس الله سرّه الشريف ـ :

حجرالأسود خالِ لب لعل است و اين خال را ببوس تا به محبوبت برسى. بوسى حَجَر خالِ لب لعل‌نگاران.(3)

زائر با يمين خدا بيعت مى‌كند و حجرالأسود را تنزل دست پروردگار مى‌داند؛ چه اين كه كعبه را تنزّل بيت معمور و عرش خدا مى‌داند و طواف خود را تنزّل طواف فرشتگان مى‌شمارد. و سرانجام خود را فرشته‌اى متوسط مى‌يابد و آثار فرشتگى را در خود مشاهده مى‌كند.

وقتى به سرزمين عرفات مى‌رسد، دعاهاى خاصّ عرفه را همانند امام سجّاد و سالار شهيدان، سيدالشهدا عليهماالسلام مى‌خواند.

امّا زمزم، رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلم آن قدر به آب زمزم علاقه داشت كه استهداء مى‌كرد و مى‌فرمود: شما كه از مكه به مدينه مى‌آييد، براى من آب زمزم سوغات بياوريد.(4) اين آب در اثر نيايش آن مادر جوشيد. وقتى هاجر به ابراهيم خليل عرض كرد من و اين كودك نوزاد را در اين سرزمين لم يزرع به كه مى‌سپارى (اِلى مَن تَدَعُنا) فرمود: به صاحب اين سرزمين (اِلى ربّ هذه البنية)(5) اين گفتن همان و آرامش قلب مادر همان.

رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلم آن قدر به آب زمزم علاقه داشت كه استهداء مى‌كرد و مى‌فرمود: شما كه از مكه به مدينه مى‌آييد، براى من آب زمزم سوغات بياوريد.(4) اين آب در اثر نيايش آن مادر جوشيد. وقتى هاجر به ابراهيم خليل عرض كرد من و اين كودك نوزاد را در اين سرزمين لم يزرع به كه مى‌سپارى (اِلى مَن تَدَعُنا) فرمود: به صاحب اين سرزمين (اِلى ربّ هذه البنية)(5) اين گفتن همان و آرامش قلب مادر همان.

وقتى كودك تشنه شد، مادر به دنبال آب، هفت بار از سينه صفا به مروه و از بالاى مروه به صفا رفت و آمد. ناگهان ديد كه زير پاى كودك نوزاد چشمه‌اى جوشيده است كه همچنان هزاران قرن است مى‌جوشد! چه با بركت است زمزم!

بدا به حال كسى كه با آب زمزم وضو بگيرد، در كنار كعبه طواف كند و از خدا غير خدا بخواهد و نورانى نشود!

امام صادق عليه السلام فرمود: «نور الحق لا يزال على الحاج ما لم يذنب.»(6)

«حاجى تا زمانى كه آلوده به گناه نشود، نور خدا در او هست و زايل نمى‌شود.»

اين عالى‌ترين بهاء به حج و زيارت است. اين عمل نور است. خوشا به حال كسى كه اين نور را در آن جا ببيند و در جان خود پياده كند.

وقتى انسان از كعبه و از سفر بيت الله باز مى‌گردد بايد طواف وداع انجام دهد و با خدا گفتگو كند.

روايت شده كه امام هشتم عليه السلام آنگاه كه مى‌خواست كعبه، اين بناى توحيد را وداع كند، به خدا عرض مى‌كرد:

«اِنّي انقلبُ على أن لا اله الاّ أنت»(7) ؛ «خدايا! من از كنار خانه تو با توحيد بازمى‌گردم و بر اين اعتقادم كه پروردگارى جز تو نيست.»

زائر بايد بگويد: خدايا! من موحّد از اينجا مى‌روم و نه تنها معتقدم كه در عالم خدايى هست كه اين ضعيف‌ترين درجه توحيد است بلكه آنچنان موحّدم كه تمام كارها را فانى در كار تو و تمام اوصاف را فانى در وصف تو و بالأخره تمام ذوات را فانى در ذات تو مى‌بينم؛ (انّى انقلب على أن لا اله الاّ أنت.)

حضرت فرمود: «الدّخول فى الكعبة دخول فى رحمة الله والخروج عن الكعبة خروج من الذنوب»(8) ؛ اگر انسانى توفيق پيدا كرد و به درون كعبه راه يافت، جايى كه انسان در هر حال و به هر سوى مى‌تواند نماز بخواند، و به هر سمت رو كند به قبله رو كرده است و بالأخره آنجا كه نمودار كامل از «فأينما تُوَلُّوا فثمّ وجه الله»(9) است، چنين شخصى وارد رحمت الهى شده است و هنگامى كه از كعبه بيرون مى‌آيد از گناهان خارج مى‌شود.

حضور امام زمان (عج) در حجّ

وجود مبارك حضرت بقيّة الله، حجة بن الحسن ـ عجّل الله تعالى فرجه الشريف ـ هر سال در مراسم حجّ حضور دارد.(10) در عرفات و منا حاضر است. همچنين بسيارى از شاگردان خاصش مانند ابوبصيرها، سدير صيرفى‌ها و زهرى‌ها و ... كه تربيت شده او هستند در مراسم حضور دارند. حضرت مى‌تواند به شاگردان خود از راه ملكوت بفهماند كه چه كسى انسان است و چه كسى حيوان. ممكن است كسى در سرزمين عرفات و منا به وجود مبارك بقية الله الاعظم دعا هم بكند و دعاى فرج را هم بخواند امّا قلب او، قلب انسان نباشد. ممكن است كسى مشكلى داشته باشد و مشكلش ناخودآگاه به بركت حضرت حجت ـ سلام الله عليه ـ حل شود امّا چنين نيست كه اگر عملى خارق عادت در حج يا در منا و عرفات پيدا شد، مستقيماً توسّط وجود مبارك حضرت حجّت باشد. احتمال دارد خود حضرت باشند و احتمال دارد اوليايى كه دست پرورده آن حضرت هستند باشند. ممكن است سالمندى، زن يا مرد، و يا ناواردى راه خيمه و چادر را گم كند يا در بين راه بدون زاد و راحله بماند و وليّى از اولياى الهى كه تربيت شده مكتب ولايت امام عصر ـ ارواحنا فداه ـ است او را راهنمايى كند. گرچه اين شخص مع الواسطه خدمت حضرت حجّت رسيده است اما بلاواسطه نبوده است. چنين نيست كه هر اثر غيبى در مراسم حجّ مستقيماً مربوط به وجود مقدس حضرت ولى عصر ـ ارواحنا فداه ـ باشد. خيلى توفيق مى‌خواهد و چنين تشرّفى براى اَوحَدى از موحّدان پيش مى‌آيد كه وجود مبارك حضرت ـ سلام الله عليه ـ شخصاً به بالين او بيايد. البته عنايت ايشان شامل اوليا و شاگردان و صالحين و صديقين و شهدايى را كه تربيت كرده است، مى‌شود. آنها مأموران ايشان هستند و به دستور ايشان مشكلات ديگران را حلّ مى‌كنند و خلاصه اين كه وجود مقدّس حضرت و دست پروردگان ايشان، باطن ما را مى‌بينند.

تفاوت حج با ديگر عبادات

زائران بيت الله الحرام هر عبادتى را كه انجام مى‌دهند راز و رمز بسيارى از آنها برايشان روشن است. نماز كارهايى دارد. روزه دستوراتى دارد. زكات و جهاد دستوراتى دارد كه پى بردن به منافع و فوايد اين دستورات دشوار نيست. نماز ذكرهايى دارد كه معناى آن روشن است؛ ركوع و سجودى دارد كه تعظيم را تفهيم مى‌كند و تشهدى دارد كه اعتراف را به همراه دارد و ...

روزه‌داراى پرهيز از مشتهيات است. همدلى و همدردى و همآهنگى با مستمندان و يادآور فشار گرسنگى و تشنگى بعد از مرگ است. روزه گرفتن منافع فراوان دارد كه هم منافع طبّى و دنيايى‌اش معلوم است و هم منافع تهذيب روح و معنوى آن.

زكات، انفاق و تعديل ثروت و رسيدگى به حال مستمندان و ضعيفان است كه منفعت و مصلحت آن هم مشخّص است.

جهاد و مرزدارى و دفاع مقدّس عليه تهاجم بيگانگان نيز منافع فراوانى دارد كه پى بردن به آنها دشوار نيست.

ليكن حج، يك سلسله دستورات و مراسم و مناسك دارد كه پى بردن به راز و رمز آن بسيار سخت و دشوار است. فهميدن معناى بيتوته در مشعرالحرام، سر تراشيدن، بين صفا و مروه هفت بار رفتن و بازگشتن و در بخشى از اين مسافت هروله كردن و ... دشوار است، چرا كه اين راز و رمزى دارد پيچيده. لذا جريان تعبّد در حجّ بيش از ساير دستورات دينى است.

از رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلم نقل شده است كه آن حضرت به هنگام لبيك گفتن، به خدا عرض كرد:

«لبّيكَ بِحَجَّة حَقّاً تَعَبُّداً و َرِقّاً»(11)؛ «خدايا! من با رقّيت و عبوديّت محض لبيك مى‌گويم و مناسك حجّ را انجام مى‌دهم.»

از آنجا كه روح تعبّد در حج بيشتر است، سرّ بسيارى از مناسك با عقل عادى قابل تبيين نيست. لذا به هنگام گفتن لبيك، عرض كرد: «تعبّداً و رقّاً» نظير ذكرى كه در سجده تلاوت گفته مى‌شود.

پس حج يك سلسله دستوراتى دارد كه با بندگى محض و رقّيت صرف و عبوديّت تامّ هماهنگ‌تر است، براى اين كه آن اسرار و منافع مرموز را تبيين كنند، در روايات به صورت منافع آورده‌اند و گاهى هم به صورت داستان در سخنان اهل معرفت و دل آمده است. از يك سو به عنوان بيان اسرار است و از سوى ديگر به عنوان داستان مى‌خواهند بخش‌هاى اساسى حج را خوب تفهيم و تبيين كنند.

پي‌نوشت‌ها:

1 ـ مستدرك الوسائل، ج10، ص166، روايت شبلى. در احياءالعلوم غزالى آمده است: كسى شبلى را در خواب ديد و از او پرسيد: پروردگار با تو چه كرد؟ شبلى پاسخ داد: آن سان مرا به حساب گرفت كه سخت نوميد شدم و آن هنگام مرا در بخشايش غرقه ساخت.

2 ـ نساء / 150.

3 ـ ديوان الهى قمشه‌اى.

4 ـ من لا يحضره الفقيه، ج2، ص135.

5 ـ فروع كافى، ج4، ص201 .

6 ـ فروع كافى، ج4، ص253/ ثواب الاعمال صدوق، ص74.

7 ـ وافى، باب دخول الكعبه .

8 ـ وسائل الشيعه، ج13، ص272.

9 ـ بقره/ 115.

10 ـ بحار، ج52، ص151 و ص152/ من لايحضره الفقيه، ج2، ص307.

11 ـ مجمع الزوائد، ج3، ص223/ و محجة البيضاى فيض كاشانى.

منبع:

عرفان حج، آيت الله جوادي آملي

وي فرزند ابو طالب بود. علي (ع) ده سال پيش از بعثت متولد شد و پس از شش سال در اثر قحطي که در مکه اتفاق افتاد بنا به در خواست پيغمبر اکرم (ص) از خانه پدر به خانه پسر عموي خود يعني پيامبر منتقل گرديد و تحت سرپرستي و پرورش مستقيم آن حضرت درآمد. پس از چند سال که پيغمبر اکرم (ص) به موهبت نبوت نايل شد و براي نخستين بار در (غار حرا) وحي آسماني به وي رسيد وقتي که از غار رهسپار شهر و خانه خود شد , شرح حال را فرمود ,  علي (ع) به آن حضرت ايمان آورد و باز در مجلسي که پيغمبر اکرم (ص) خويشاوندان نزديک خود را جمع و به دين خود دعوت نموده فرمود نخستين کسي که از شما دعوت مرا بپذيرد خليفه و وصيه و وزير من خواهد بود , تنها کسي که از جاي خود بلند شد و ايمان آورد علي (ع) بود و پيغمبر اکرم (ص) ايمان او را پذيرفت و وعده هاي خود را درباره اش امضا نمود و از اين روي علي (ع) نخستين کسي است در اسلام که ايمان آورد و نخستين کسي که هرگز غير خداي يگانه را نپرستيد   علي (ع) پيوسته ملازم پيغمبر (ص) بود تا آن حضرت از مکه به مدينه حجرت نمود و در شب هجرت نيز که کفار خانه آن حضرت را محاصره کرده بودند و تصميم داشتند آخر شب به خانه ريخته و آن حضرت را در بستر خواب قطعه قطعه نمايند , علي (ع) در بستر پيغمبر اکرم (ص) خوابيده و آن حضرت از خانه بيرون آمده رهسپار مدينه گرديد و پس از آن حضرت مطابق وصيتي که کرده بود , امانتهاي مردم را به صاحبانش رد کرده , مادر خود و دختر پيغمبر را با دو زن ديگر برداشته به مدينه حرکت نمود در مدينه نيز ملازم پيغمبر اکرم (ص) بود و ان حضرت در هيچ خلوت و جلوتي علي را کنار نزد و يگانه دختر محبوب خود فاطمه را به وي تزويج نمود و در موقعي که ميان اصحاب خود عقد اخوت مي بست او را برادر خود قرار داد علي در همه جنگها که پيغمبر اکرم شرکت فرموده بود حاضر شد جز جنگ تبوک که ان حضرت او را در مدينه به جاي خود نشانيده بود و در هيچ جنگي پاي به عقب نگذاشت و از هيچ حريفي روي نگردانيد و در هيچ امري مخالفت پيامبر (ص) را نکرد چنانچه آن حضرت فرمود هرگز علي از حق و حق از علي جدا نمي شود علي (ع) در روز رحلت پيامبر اکرم 33 سال داشت و با اينکه در همه فضايل ديني سرآمد و در ميان اصحاب پيغمبر ممتاز بود به عنوان اينکهود جوان است و مردم به واسطه خون  هاي که در جنگها پيشاپيش پيامبر اکرم (ص) ريخته با وي دشمنند از خلافت کنارش زدند و به اين ترتيب دست آن حضرت از شوونات عمومي به کلي قطع شد وي نيز گوشه خانه را گرفته به تربيت افراد پرداخت و 25 سال که زمان سه خليفه پس از رحلت پيامبر اکرم(ص) بود گذرانيده و پس از کشته شدن خليفه سوم مردم با ان حضرت بيعت نموده و به خلافت برگزيدند آن حضرت در خلافت خود که تقريبا 4 سال و 9 ماه طول کشيد سيرت پيامبر اکرم (ص) را داشت و به خلافت خود صورت نهضت و انقلاب داده به اصلاحات پرداخت و البته اين اصلاحات به ضرر برخي از سودجويان تمام مي شد و از اين رود عده اي از صحابه که پيشاپيش آنها عايشه , طلحه ,  زبير و معاويه بودند خون خليفه سوم را دستاويز قرار داده سر به مخالفت برافراشتند و بناي شورش و آشوب گري گذاشتند آن حضرت براي خوابانيدن فتنه جنگي با عايشه و طلحه و زبير در نزديکي بصره کرد که به جنگ جمل معروف است و جنگي با معاويه در مرز عراق و شام کرد که به جنگ صفين معروف است و يک سال و نيم ادامه داشت و نيز جنگي با خوارج که در نهروان کرد و به جنگ نهروان معروف است . به اين ترتيب در ايام خلافت خود بيشتر مساعي آن حضرت صرف رفع اختلافات داخلي بود و پس از گذشت زمان کوتاه صبح روز نوزدهم ماه رمضان سال چهلم هجري در مسجد کوفه در سر نماز به دست ابن ملجم که از خوارج بود ضربتي خورده و در شب بيست و يکم همان ماه به شهادت رسيدند

حضرت را چونان مشعلي در تاريكي روزگار فرا روي خويش گيريم ودر پرتو نور آن گام برداريم